Maandag 31 juli, reisdag naar Elliot Heads

Rob is nog steeds ziek, hij voelt zich nog steeds erg beroert en wat een geluk, hij mag de hele dag in de auto hangen. We reizen van Tamborine Mountain naar Elliot Heads, 24 Lihs Street, zo’n 5 uurtjes rijden.

Gea en ik zijn vooruit gereisd omdat de sleutel voor een bepaalde tijd moest worden opgehaald in een klein naburig dorpje. De makelaar aldaar was ook diegene die de verhuur van het huisje verzorgt. Het landschap veranderd hoe verder we in de buurt van EH komen. Enorme vlaktes en duidelijk ook hier een gecultiveerd landschap. Veel suikerriet wordt er hier geteeld zo ver je kunt zien zijn de velden vol met suikerriet.

We melden ons op kantoor van de makelaardij maar blijken helaas niet op het goede adres te zijn meldt de dame achter de balie. We moeten ons melden om de hoek, nog geen 15 meter lopen. Dus dat doen we braaf, gaan daar de deur door en…..daar staat dezelfde dame achter de balie en die vraagt beleeft wat ze voor ons kan doen…….Na het ophalen van de sleutel nog 15 minuten rijden naar het huis. Ook dit is weer een gave plek. Het huis ligt aan de rand van een grasveld en na een kleine strook vegetatie aan de andere kant van het grasveld begint het strand. Hier gaan we heerlijk uitwaaien.

Het huis valt helaas tegen. We zijn met 9 personen en de eetkamertafel heeft maar 6 stoelen. Das niet handig. Daarnaast is het huisje erg vies en stoffig. Ik kijk op de koelkast en daar is in geen 2 jaar een doek overheen gehaald. De badkamer lijkt wel een begraafplaats, vol met lijken, mieren lijken wel te verstaan. Snel schiet ik wat foto’s, ook even van het interieur van de koelkast want die is ook niet erg fris. En hub, terug naar de makelaar om te klagen. We worden zakelijk ontvangen en de dame gaat ook direct in de verdediging. Niet even zeggen dat het vervelend is voor ons, nee dat hoeft niet. Ze belt even met de dame die het pand heeft schoongemaakt. Wat wij vertelden was onzin. Dan maar de foto’s erbij. Mmmm, de schoonmaakster wordt weer langs gestuurd.

De rest is inmiddels ook gearriveerd en Rob duikt direct weer het bed in. Zo’n rit op de achterbank heeft hem duidelijk geen goed gedaan. Hij gaat weer slapen. Even later verschijnt de mevrouw van de schoonmaak die op een nogal onvriendelijke manier mij aankijkt en vraag wat mijn probleem is. Ik geef vriendelijk aan dat ik geen probleem heb maar dat het huisje niet goed schoon is, zelf vies is. Volgens haar kan het niet want het was 2 weken geleden schoongemaakt! Ik laat haar het een en ander zien, nou ja zien, de dame is zo klein dat ze niet op de koelkast kan kijken, vandaar ook dat deze al heel lang niet is schoongemaakt. Ik laat haar ook zien dat de koelkast en de vriezer vies zijn en dat ook de oven niet schoon is, sterker nog, de etensresten van onze voorgangers zitten er nog in. De dame is nogal boos, pakt de ovendeur van mij over en smijt deze dicht. Ze schreeuwt naar me dat ze alles wel weer zal schoonmaken! En hier is ze 1,5 uur mee bezig om vervolgens zonder al te veel te zeggen weg te gaan. Helaas, schoon is het allerminst en daarom maken Ingrid en ik zelf de hele keuken maar schoon en gaat al het bestek, borden pannen en wat al niet meer in de vaatwasser. De rest maakt de slaapkamers schoon en zo maken we er maar het beste van. Morgen maar weer naar de makelaar om te klagen. Nu ontspannen en naar bed.